Labor day weekend

september 5th, 2011

Het is labor day weekend. Gisteren niet veel gedaan behalve twee keer zumba les gegeven en daarna uitgeteld thuis bank gehangen met mijn drie mannen. Het is wel wennen hoor in ene twee extra mensen in het huis.

Oh vrijdag toen Nathan, Zach en ik thuis kwamen vroeg Zach waar hij mijn tas moest laten.
Ikke: in de slaapkamer
Zach: in Nathans kamer?
Ikke: nee mijn slaap kamer…….

Even later ga ik op zoek naar mijn tas.

Ikke: Zach waar is mijn tas?
Zach: hier in je slaapkamer naast je bed

Lol had hij het in de woonkamer naast de bank gezet. Ok we weten dus wel waar ik slaap wanneer Zach hier is.

Vandaag zijn we naar het strand geweest. Er was een verjaardag van een zumba vriendin. De andere mensen op het strand hadden gratis entertainment. Er werd wat zumba gedanst. Was erg gezellig.

Daarna zijn we even naar het winkel centrum geweest. Even bij Macy’s langs gegaan om Robert en Zach aan mijn oud collega’s voor te stellen. En natuurlijk even staan kletsen. Toen vroegen ze wat ik zaterdag doe, want ze willen mij mee uitnemen voor mijn verjaardag. Echt lief. Ik heb echt onwijs lieve vrienden.

Ik heb nog geen idee wat we morgen doen. Hopelijk is Robert morgen ook vrij en hebben we Zach tot de avond voor hij weer naar zijn moeder moet. Misschien kunnen we lekker naar het park.

Dan dinsdag avond ga ik uit eten met een aantal van mijn Kihei dames. Kijk ik erg naar uit. Ik mis hun. Ik heb helaas geen nieuwe locatie kunnen vinden om in Kihei les te geven, maar ben blij dat sommige dames me af en toe tijdens mijn Kahului klassen komen opzoeken.

En dan donderdag willen twee andere vriendinnen me mee uit nemen voor lunch. Ik ben zo gezegend met zoveel lieve mensen in mijn leven.

Vrienden

juni 8th, 2011

Ik had van avond na mijn les wat girl time met mijn vriendin Dawn. Gewoon heerlijk praten over van alles en nog wat. Ik moet zeggen dat ik hier gezegend ben met een groep lieve vrienden. En dat heeft me wel door het een en ander heen geholpen.

Het kwam er toen op over hoe ze mij ziet en dat ze zoveel bewondering voor me heeft en dat ze me zo sterk vind. Ik vind dat altijd maar vreemd te horen. Ik heb niet het gevoel dat het zo bijzonder is hoe ik met alles ben om gegaan. Heb gedaan wat ik moest doen en dat was gewoon doorgaan. Ja ok ik doe het voornamelijk alleen, maar toch.

Kijk ik heb juist bewondering voor Nathan. Hij is er met mij doorheen gegaan. Met een emmer achter me aangehobbeld door het huis toen ik zo beroerd was van de chemo. Voor zich zelf moeten zorgen omdat ik bijna mijn bed niet uit kon. Mij een deken geven en me warm houden toen ik het niet warm kon krijgen. Of de ventilator aan en uit zetten om dat ik het dan warm en dan weer koud had. En hij is daar zonder blikken of blozen doorheen gegaan. Terwijl ik denk menig volwassen mens daar toch moeite me gehad zouden hebben. Kijk naar sommige van mijn toen vrienden die hard weg rende omdat ze het niet aankonden en die hoefde niet eens voor mij te zorgen.

Nathan is ook de gene waar ik de kracht vandaan haal. Als hij het kan, kan ik het ook. En natuurlijk voor hem. Hè ik wil erbij zijn als mijn klein kinderen geboren worden ;-)