Jonge man

juni 29th, 2011

Ok en dan is hij 11, lijkt niet zo’n groot verschil met 10. Maar wow, het maakt een wereld van verschil. Het lijkt wel of hij mi maal 2 cm gegroeid is en hij zegt nu dingen die hij twee week geleden nog niet gezegd zou hebben. Hij wordt een echte jonge man. Ben ik blij dat hij nog 1 jaar op de lagere school zit en nog niet naar middle school gaat.

Hij had natuurlijk al eens gezegd dat hij misschien een spoor van gebroken harten zou achterlaten, maar dat hij nog niet geïnteresseerd was in meisjes, en dat hij pas een meisje zou kussen als hij 21 is. Hij heeft me wel verteld dat hij gaat trouwen en mij kleinkinderen zal geven. Kan ik daar vast naar uitkijken.

Dit weekend was hij op zijn bank aan het spelen. Hij gaat onder het kussen waar je op zit liggen en zegt dat hij op een zonnebank ligt. Hij moest aan zin tan werken zodat meer meisjes achter hem aan zullen komen?! You just say what?! Paar week geleden was hij nog niet geïnteresseerd en nu wilt hij meer meisjes achter zich aan? Ah wel zal goed voor zijn ego zijn, zolang hij maar niet naast zijn schoenen gaat lopen.

En ondertussen slaapt hij dus nog wel met een hondje.

20110629-103446.jpg

Alweer 11

juni 28th, 2011

Vrijdag was het Nathans 11de verjaardag. Kan nog steeds niet geloven dat hij alweer 11. Tijd gaat gewoon veel te snel. Hij wordt al echt een grote jongen/ jonge man. Het lijkt echt nog geen 11 jaar geleden toen hij geboren werd.
Ik ben zo trots op hem, hij is zo lief en zorgzaam. Ik denk dat ik ergens toch wel iets goed heb gedaan ook al is ons leven samen niet altijd even makkelijk geweest. Maar dat had misschien allemaal wel zo moeten zijn als ik kijk naar zijn persoonlijkheid en de jonge man die hij aan het worden is.

hij heeft een mobiel gekregen voor zijn verjaardag. Nu kunnen zijn vriendjes hem bellen ipv mij en als ik boodschapjes doe en hij is alleen thuis dan kan hij bellen als er iets aan de hand is.
Van Andrew heeft hij een Nintendo ds gekregen en van zijn grandparents een cadeau bon voor gamestop. Daar hebben we dus meteen een nieuw spel van gekocht voor zijn ds.

Donderdag avond na de zumba lessen hadden de dames een taart gebracht voor Nathan. Dus hadden we een klein feestje daar na zumba.

20110627-130659.jpg

Vrijdag zijn we naar de bioscoop geweest en daarna uit eten.

20110627-130753.jpg

En zaterdag heeft hij bij Andrew doorgebracht. Al met al is hij dus lekker verwent.

Dat was het dan

juni 23rd, 2011

Zo dat was het dan, vandaag mijn laatste chemo gehad. Het voelt zo onwerkelijk om er mee klaar te zijn. Om dit hoofdstuk af te sluiten. Wow wat een jaar is het geweest…… Ik ga de verpleegster missen, ze hebben goed voor me gezorgd.

Ik ben van avond gezellig met Nathan en een vriendin uit eten geweest om het te vieren. En we hebben terug gekeken op het afgelopen jaar. Ik heb zoveel geleerd met deze ervaring. Ik ben sterker geworden en heb ook nieuwe kracht in mij gevonden waarvan ik niet wist dat ik die bezat. Ook geduld is iets waar ik aan heb moeten werken en nog ben. Ik wist van het moment dat ik de diagnose gekregen had dat ik dit ging over winnen. En dan hoor je hoe lang het duurt en ja dan realiseer je je dat geduld een schone zaak is. Ik heb me wel eens afgevraagd of ik niet gewoon een paar jaar vooruit in de toekomst kon gaan. Maar ja ik weet het ik heb wat te leren. En ben nog steeds aan het leren.

Ik heb ook geleerd hoe kostbaar het leven is en wat meer tijd voor mezelf te nemen en mijn prioriteiten zijn veranderd. Natuurlijk is en blijft Nathan mijn eerste prioriteit.
Ook al is het financieel krapjes, maar ik vind het heerlijk wat ik doe en ben blij dat ik geen stress volle fulltime baan meer heb. Ik ben nu gelukkiger en daardoor een betere moeder.

Ik ben aan een kant wel blij dat ik deze ervaring heb gekregen. Het heeft me zoveel geleerd. En ja er is leven tijdens en na kanker. Er is licht aan het eindes van de tunnel, hoe ver weg het soms ook lijkt. Ik zal nooit zeggen dat het een makkelijke weg is, maar als je vecht dan is het eind resultaat meestal wel de moeite waard.

Maar ik ben blij dat ik dit hoofdstuk kan afsluiten. Ik hoop wel dat ik andere jonge vrouwen kan helpen en hun bewust maken van hun kans op borst kanker. Ja het komt vaker voor bij oudere vrouwen, maar de jonger je bent de agresiever het meestal is. En kanker discri ineert echt niet tegen leeftijd. Dus jonge vrouwen moeten echt maandelijkse zelf check doen en 1 keer per jaar borst onderzoek. De eerder je het vind de beter je kansen. Want het leven is toch zoveel waard.

20110622-101513.jpg

Dromen

juni 22nd, 2011

Eigenlijk al de tijd dat ik door dit alles ben heen gegaan heb ik iets gemist. Voordat ik ziek werd deed ik vrij veel aan zumba en dansen enzo en dan wordt je ziek en kan je bijna niks meer. Weinig energie en dan het gevaar dat als er veel mensen zij. Je infectie kan oplopen en dat natuurlijk levens bedreigend kan zijn.

Ik miste heel erg lichaamsbeweging en een veilige plek om samen te komen met andere mensen. En ja als je zo ziek bent ben je beperkt in de lichaamsbeweging die je kan doen, maar er zijn verschillende mogelijkheden, helaas wordt er niet echt iets van aangeboden.

Ik heb vlak na mijn tweede operatie mijn zumba gold gedaan en als onderdeel van dat certificaat leer je ook stoel zumba. Dat is eigenlijk bestemd voor mensen in een rolstoel en met beperkte mobiliteit. Hè kan ook werken voor mensen die ziek zijn en daardoor beperkt zijn. Het is veel minder inspannend, maar toch krijg je wat beweging en heb je de vrolijke muziek waarvan de meeste mensen blij worden.

Toen ik aan de beterende hand raakte ben ik gaan praten met een organisatie en die leken wel geïnteresseerd , want zij bieden tai chi aan voor kanker patiënten (ik vond dit overigens erg saai) en dat is eigenlijk alles wat er beschikbaar was.

Vandaag ben ik dus met een andere organisatie gaan praten en die zijn meer enthousiast, maar het zal dan allemaal op vrijwillige basis gebeuren. Natuurlijk ik moet ergens beginnen. Ik ben ook ergens voor een ruimte wezen kijken en dat is bij een aanleun woning complex, dus de manager daar vroeg al of ik zo iets ook niet voor de bewoners kan doen. Dus blijkbaar is er wel vraag naar om beweging activiteiten voor oudere enzo te hebben, maar hebben die organisaties geen geld daarvoor.

Hè ik kan maar zoveel vrijwillig doen, ik heb ook rekeningen te betalen. Dan zou de volgende stap non-profit worden en zou ik op die manier meer verenigingen kunnen helpen en wie weet andere fitness profs aantrekken. Ik heb een vriendin die zich aan het specialiseren is in yoga voor kanker patiënten.

Maar we beginnen klein en zien waar het heen groeit.

Paradijs

juni 21st, 2011

Maui is net paradijs op aarde. Overal waar je kijkt is er zoveel schoonheid. Hè Nederland heeft ook zijn schoonheid. Ik mis bijvoorbeeld de kleuren in de herfst en de bloembollen in de lente. Maar hier zie ik dingen die je in Nederland nooit zal zien. Het is nog steeds vreemd om planten hier buiten te zien groeien die ik niet eens binnen levend kon houden in Nederland.

Maar wat ik hier vooral mooi vind zijn de wolken en hoe de lucht bij zonsopgang en zonsondergang zoveel mooie kleuren kan vertonen.

20110620-220125.jpg

Als je de wolken om de berg heen ziet, alsof de berg een bont jas aan heeft. De wolken kunnen zoveel verschillende vormen hebben, van pluimpjes tot een volle watten deken. En dan met verschillende tinten rosé enzo. Als ik daar soms naar kijk dan zou ik willen dat ik kon schilderen. Zo zien de wolken er soms uit alsof ze van een waterverf schilderij zijn komen drijven. Ik kan daar echt van genieten.

20110620-220400.jpg

Vraag me niet waar in ene die interesse in wolken vandaan is gekomen. Ik denk dat ik hier een nieuwe waardering voor de natuur heb gekregen.

Vaderdag

juni 20th, 2011

Vandaag was het vaderdag, natuurlijk kan ik nu schrijven over mijn vader en hoe geweldig hij is enzo, maar ja dan leest hij dat en gaat hij misschien naast zijn schoenen lopen ;-) love you dad.

Nee ik ga het over mijn vaderdag hebben. Ik kan je vertellen het is tien keer beter dan moederdag. En ik dacht dat met Moederdag alle al om mamma moest draaien, maar ja dan heb je nog steeds dat lekkere joch rond lopen waar je voor moet zorgen. Begrijp me niet verkeerd, i love him to death. Maar ja als alleen staand moeder heb je toch je verantwoordelijkheden ook op Moederdag.

Dus ja vandaag was het vaderdag en Andrew had een paar dagen geleden gevraagd of Nathan vandaag kon komen. Natuurlijk, kan Nathan met zijn papa vaderdag vieren. En wat doet mama? Lekker naar de nail salon voor een pedicure en manicure. Heerlijk daar 2 uur gezeten, zitten kletsen en relaxen. Daarna een broodje gegeten en wezen shoppen. Nathans verjaardag cadeautje gekocht en voor mezelf twee leuke topjes.

Tijdens het winkelen nog wat bekenden mensen tegen gekomen waar ik nu rustig mee kon praten zonder dat iemand zich staat dood te vervelen omdat mama te veel praat. Echt heerlijk is dat om gewoon even je tijd te kunnen nemen. En voor ik het wist was ik 5,5 uur in het winkel centrum zoet geweest en moest ik Nathan weer gaan ophalen.

Voor mij was het een heerlijk dagje dat gewoon even alleen om mij draaide.

En Nathan? Hij heeft het ook prima naar zijn zin gehad. Ze waren naar Mac Donalds geweest, fun factory, en hadden plannen gemaakt om hoe de wereld over te nemen en mij te vernietigen. Heerlijk twee mannen die dingen tegen je bekokstoven.
Wees dus gewaarschuwd Nathan droomt van wereld dominantie.

20110619-224023.jpg

Dat werkt blijkbaar niet

juni 19th, 2011

Af en toe neem je eens een kijkje op je leven en dan vraag je je af waar het heen gaat en wat je doet. In de afgelopen jaren is er natuurlijk veel voor mij veranderd. Grote verhuizing, borst kanker, Nathans ADD diagnose en mijn ADD diagnose. En weet ik veel wat nog meer dat me nu dus even niet te binnen schiet. Lol ik dwaal alweer af, nou begint lekker…..

Dus ja je neemt een kijkje op je leven en dan zie je dat het beter kan. Wat kan er dan beter? Nou meer structuur, ik kan productiever zijn. Soms aan het einde van de dag vraag ik me wel eens af waar de dag gebleven is. Ik wordt in de ochtend wakker met grote plannen en aan het einde van e dag is er niks van terecht gekomen en weet ik soms niet eens wat ik die dag gedaan heb. Behalve de zumba dan hè. Lol als mijn telefoon niet een uur van te voren een waarschuwing zou geven dan zou ik dat ook nog vergeten.

Ik weet dat ik meer uit mij zelf kan halen dan er uit komt op dit moment. Toen ik nog fulltime werkte ging het zoveel makkelijker. Alles is veel gestructureerder. Nu heb ik vrije uren tussen mijn klassen en mijn wezen werkt niet mee om die beter te benuttigen. Gelukkig heb ik er nooit problemen mee gehad om te zien wanneer ik vast loop en dan hulp te zoeken. Dus ja dat doen we nu dan ook maar. Ik moet echt wat betere skills leren en dan hopelijk kan ik die dan later ook aan Nathan over brengen zodat hij niet tegen dezelfde dingen aan loopt.

Lol was ik toch weer afgedwaald. Ik heb medicatie gekregen, maar ben wat lax geweest om ze te nemen. En we moeten de dosis bepalen. 1 pil hielp niet, 2 ook niet echt, dus vandaag 3. Heb geen belangrijke dingen te doen en hoef niet ergens heen te rijden dus kan me goed observeren. Heb vanmorgen zumba les gegeven en dat ging prima. Goede energie van de dames. Daarna mijn twee wekelijkse massage. Dat heeft mijn lichaam echt nodig met alles wat het moet doorstaan gedurende de week. Dus ik lig daar heerlijk gemasseerd te worden en normaal lig ik stil, zeg bijna niks, gewoon relaxen luisterend naar de muziek die ze draait. Nou vandaag kon ik mijn mond dus niet dicht houden. Ik lag zelfs te denken at ik wel erg veel aan het praten was en toch kon mijn mond niet stil blijven staan.

De medicatie is stimulerend of hoe ze dat noemen. Het enige dat het bij mij stimuleert is mijn kwek. Denk niet dat het echt goed werkt. Al hoe wel met het typen van deze blog gaat het ook wel lekker ;-)

Wat een week

juni 17th, 2011

Heb me toch een lekker weekje achter de rug. Vorige week woensdag begon mijn stem het te begeven, bij donderdag avond kon ik bijna geen geluid meer maken, maar ik voelde me verder prima. Gelukkig heb ik een geweldig goede klas en zijn de dames goed afgericht en hoef ik alleen maar hand gebaren te maken en dan weten ze wat ze moeten doen en waar ze heen moeten. Lol ze riepen zelf de namen van de stappen uit.

Vrijdag morgen werd ik wakker en voorde me zo belabberd. Al mijn spieren deden pijn en mijn hoofd vol met watten. Het gebeurd nooit maar ik heb mijn klas die dag afgezegd. Ik kon amper bewegen. Maar ja geen les geen geld hè. Dus heb die dag bijna d hele dag in bed gelegen en pillen geslikt enzo en zaterdag ochtend ging het wel weer een beetje. O ja zei ik al dat ik eigenwijs was en vrijdag avond nog even was weggeweest?

Zaterdag ging het dus wel weer, dacht ik. Dus ik enthousiast les gegeven met mijn verstopte hoofd en mijn spieren nog een beetje zeer. Maar gewoon doorgaan en blijven lachen en vooral niet naar je eigen advies luisteren. Ik geef als advies, luister naar je lichaam.

In de avond gezellig wezen ballroom dansen, en dat ging op zich prima. Alleen als ik op een stoel had gezeten kwam ik er bijna niet vanaf, mijn onder rug was zo pijnlijk. Mmmm misschien volgende keer toch maar naar mijn eigen advies luisteren.

Puntje bij paaltje kon ik zondag dus bijna niks. Maandag was ook nog een ramp. Dis dag naar de dokter, het was zo verkrampt, ze kreeg het niet eens gekraakt. Zei ik al dat ik de hele week gewoon les heb gegeven? Het scheelt dat als ik de stappen noem ze weten wat ze moeten doen en ik niet alles hoef voor te doen.

Nu baat het gelukkig al weer stukken beter. Het is al aardig aan het loskomen. Heb vanmorgen privé yoga gehad en dat heeft geholpen en het bewegen toch ook wel.
Morgen weer naar de dokter zien of ze me weer in model kan trekken/duwen en de boel kan kraken en dan zal ik er vast weer 100% tegen aan kunnen.

Vrienden

juni 8th, 2011

Ik had van avond na mijn les wat girl time met mijn vriendin Dawn. Gewoon heerlijk praten over van alles en nog wat. Ik moet zeggen dat ik hier gezegend ben met een groep lieve vrienden. En dat heeft me wel door het een en ander heen geholpen.

Het kwam er toen op over hoe ze mij ziet en dat ze zoveel bewondering voor me heeft en dat ze me zo sterk vind. Ik vind dat altijd maar vreemd te horen. Ik heb niet het gevoel dat het zo bijzonder is hoe ik met alles ben om gegaan. Heb gedaan wat ik moest doen en dat was gewoon doorgaan. Ja ok ik doe het voornamelijk alleen, maar toch.

Kijk ik heb juist bewondering voor Nathan. Hij is er met mij doorheen gegaan. Met een emmer achter me aangehobbeld door het huis toen ik zo beroerd was van de chemo. Voor zich zelf moeten zorgen omdat ik bijna mijn bed niet uit kon. Mij een deken geven en me warm houden toen ik het niet warm kon krijgen. Of de ventilator aan en uit zetten om dat ik het dan warm en dan weer koud had. En hij is daar zonder blikken of blozen doorheen gegaan. Terwijl ik denk menig volwassen mens daar toch moeite me gehad zouden hebben. Kijk naar sommige van mijn toen vrienden die hard weg rende omdat ze het niet aankonden en die hoefde niet eens voor mij te zorgen.

Nathan is ook de gene waar ik de kracht vandaan haal. Als hij het kan, kan ik het ook. En natuurlijk voor hem. Hè ik wil erbij zijn als mijn klein kinderen geboren worden ;-)