Chemo nummer 3 ook weer achter de rug. Zaterdag bloedeonderzoek gehad, was natuurlijk weer te laag dus maandag voor ik aan mijn chemo kon beginnen moest ik wee laten prikken en deze keer was het vlink omhoog geschoten. Beter dan de vorige keer, dus dat was een grote opluchting.

Zover ben ik niet misselijk deze ronde. Ben wel erg moe zoals verwacht. Nathan had de afgelopen dagen bij een vriendje gelogeerd van wie de moeder een paar maanden geleden haar laatste chemo heeft gehad. Dus zij weten precies hoe het is en hadden dus aan geboden nathan voor een paar dagen bij hun te houden zodat ik kon bijkomen. Dat vond meneer wel wat.

Vandaag had ik hem weer opgehaald omdat de zomer vakantie hier nu begonnen is en hij pas weer 2 augustus naar school mag. Dus vele weken van rust voor mij. Niet meer vroeg op staan en gewoon lekker alles op het gemakkie. Dat heb ik wel nodig.

14 Juni is mijn laatste chemo met de medicatie en dan switch ik naar een weekelijkse kuur, dus dat wordt afwachten hoe dat gaat verlopen. Die heeft ook aardig wat bijwerkingen, maar heb gehoord dat het iets makkelijker is dan de gene die ik nu heb. Daar hopen we dan maar op.

Ben ook uitgenodigd om een stukje te schrijven voor een emigratie magazine. Ja wat schrijf je daar voor. Mijn verhaal heeft toch niet zo’n mooi en romantisch einde. Nou ja daar komen we nog wel op.

O ja en Nathan heeft de diagnose ADD gekregen. Dus dan de vraag medicatie of niet. Dus dat heb ik Nathan voor gelegd. E#n het eerste dat hij vroeg is of hij dan de rest van de klas zou kunnen bijhouden met werk. Ik zeg ja als de medicatie werkt. Nou dan wil hij het wel. Hij heeft dus prima door dat hij de rest van de klas wat betreft werk tempo nit kan bijhouden. Dus tijdens de zomer gaan we het uit proberen en zien wat helpt.

Dat was me het weekje wel. Dinsdag voelde ik me best goed na mijn chemo. Nieuwe medicatie tegen de misselijkheid en die hielpen goed. Alleen maandag had ik ietsjes overgegeven. Mijn maag voelde nog wel raar, maar kon in iedergeval mijn eten binnen houden en dat heb je toch wel nodig. Voedsel voorziet je lichaam van kracht……

Ik had ook twee andere soorten medicatie van de dokter gekregen tegen de bijwerkingen. Eentje voor de rusteloosheid (heb ik deze keer geen last van gehad) en eentje voor slapeloosheid. Ja je kan zo moe zijn, maar toch niet kunnen slapen. Dat had ik dus dinsdag…… Dus die pil genomen en dan halverwege de nacht neem je de tweede……. Ja dat werkte dus niet zo goed voor me he……

Wow ik werd soort van wakker in de ochtend en ik weet niet meer wat echt is en niet. Ik zag dubbel, ik wist niet of ik sommige dingen droomde of dat ze echt waren. Dat was ‘one bad trip’. Heel erg eng kan je ik je wel zeggen. Ik kan me de helft van de ochtend niet meer herinneren. Ik voelde me beroerd en gedesorienteerd en was met mijn ouders op skype. Ik was zo blij dat Nathan niet thuis was. Hij was sinds maandag bij grandma zodat ik bij kon komen van de chemo.

Gelukkig is alles goed afgelopen. Donderdag had ik Nathan ook weer opgehaald. Hij was blij weer thuis te komen. Heb me het hele weekend nog moe gevoeld en ook vandaag. En dan moest ik vandaag naar Oahu voor therapie. Dat had ook wat voeten in de aarde…..

Moet je zo’n masker op in het vliegtuig ivm kans op infectie gevaar. Mensen kijken al omdat je een sjaaltje op je hoofd draagt en dan nog zo’n masker op……. En ben ik nog eens laat, was ik te laat met inchecken…… Moest ik standby……. Gelukkig kwam ik zonder problemen door de bewaking op de heenweg en kon op een latere vlucht. Was wel 30 minuten laat voor mijn afspraak, maar dat was geen probleem.

Dan op de terug weg. Ik had mijn masker nog niet op toen ik door bewaking ging (gelukkig maar) Dus sta je daar in de rij, vragen ze of ik mijn sjaaltje wil af doen. Nee sorry ik voel me nog niet comforabel om mijn kale hoofd te laten zien. Dus toen werd ik uit de lijn gehaald en moest dus apart gescreened worden. En dat is dan niet prive he maar voor iedereen om te zien. Al hebben ze een prive ruimte ja dan haal ik die sjaal wel van mijn hoofd, maar ik ben er nog niet klaar voor om met mijn kale kop in het midden van het vliegveld te staan………

En dan bedenk ik me later dat ik dus vloeistof in mijn tas had he waar niks van gezegd werd Maar omdat ik mijn sjaaltje niet wilde af doen werd ik apart genomen en werd ik apart op drugs nagekeken…..

Ben blij weer thuis te zijn………………

De tweede chemo is ook weer achter de rug. Het had nog wat voeten in de aarde. Mijn witte bloedlichaampjes waren zaterdag nog maar 2,7 en het hoort tussen de 4.8 en 10.8 te zijn. De week ervoor waren ze maar 1.8. Ze zijn waarschijnlijk ook nog wel lager geweest dan dat. Dus verhoogde kans om ziek te worden van infecties enzo, want ja als je witte bloedlichaampjes zo laag zijn is je imuun systeem op zijn kont.

Dus isteren moest ik eerst weer bloed laten prikken om te zien of ze omhoog waren gegaan. Daarna dus wachten op de uitslag. Ondertussen met de oncoloog een gesprek gehad over hoe het mijn eerste chemo was vergaan. De hele lijst met bijwerkingen opgenoemd. Had al nieuwe medicatie voor de misselijkheid gehad. En gelukkig werken die. Was alleen maar gisteren misselijk en maar een heel klein beetje over gegeven. Vandaag voelt mijn maag gewoon en heb vannavond zelfs normaal kunnen eten.

Ook medicatie tegen de rusteloosheid gekregen. Heb ik nog niet hoeven slikken en iets om te slapen. Heb ik ook nog niet hoeven nemen. Ben wel moe, maar niet zo gevloerd als de vorige keer. Maar dat kan komen omdat ik zoveel had overgegeven. Of te wel deze ronde gaat een stuk beter en ik hoop dat ze allemaal zo goed gaan.

Voor de zekerheid had ik Nathan gisteren al bij mijn ex schoonouders gelaten. Nou ja hij is bij great grandma geeindigd want mijn ex schoonvader is ziek. Dus ze willen geen risico nemen. En daar ben ik blij om. Toen belde mijn schoonmoeder vandaag om te zeggen dat grandma het niet erg vond om nathan nog een nachtje te houden. Dus hij is daar nog een nachtje. Kan ik nog wat meer bijkomen.

Vorige week donderdag begon mijn haar uit te vallen. das wel even slikken hoor. En zeker de hoeveelheden. Bij sondag middag had ik nog maar een kwart over dus een vriendin heeft de rest afgeschoren voor me. Nu zie ik er dus echt als een kanker patient. Moet zeggen dat ik het vorige week best wel moeilijk had. Met de haren die uitvielen en ook omdat ik zo op zag tegen de chemo, omdat ik er de vorige keer zo ziek van was geweest. Gelukkig viel het deze keer mee.

Vanmorgen was het zover, mijn eerste chemo. Ik had eigenlijk best goed geslapen. Tegen de tijd dat ik bij de kliniek was trilde ik als een rietje van de zenuwen. Voor de chemo begon had ik al medicatie moeten nemen tegen misselijkheid en overgeven. Ondertussen weet ik dus dat ik een grotere dosis moet, want ik ben misselijk en aan het overgeven.

Voor dat ik begon kwam een riendin langs en bracht me bloemen, was erg lief. Toen begon de eerste sessie. Ik kreeg eerst Doxorubicine en dat word langzaam in je ader gespoten. Dat duurde ongeveer een half uur. Daarna kreeg ik per IV Cyclophosphamide en dat duurde ongeveer een uur.

En nu zit ik thuis. Ik voel me vreemd moe en kan niks binnen houden. Dit is de eerste keer dat ik me dus echt ziek voel. Een dag tegelijk. Kleine stapjes vooruit. Ik krijg in iedergeval een gehandicapt parkeer kaart

Ik net voor mijn chemo met mijn korte haartjes.

Jullie hebben gevraagd hoe Nathan onder alles is. Hij doet het vrij goed. Hij is momenteel nog bij mijn schoonuders omdat ik nog niet kan rijden vanwege de pijnstillers. En ik moet nog bijkomen van de operatie.

Ok we gaan even terug in de tijd. Vanaf het moment van diagnosis heb ik Nathan verteld wat er aan de hand is. Wat het betekend, tot zover je dat kan uitleggen aan een 9 jaar oud kind. En of hij alles begrijpt? Ik kan nog niet eens alles bevatten. Hij weet dat ik erg ziek ben en ik heb hem op de hoogte gehouden van beide operaties en uitgelegd wat ze gingen doen.

Zo dus voor de tweede operatie probeerde ik dus uit te leggen dat ze mijn borst eraf gingen halen. En dat ik dan net zo plat zou zijn als een man aan een kant. Zegt hij deud leuk;” maar papa heeft ook borsten” Ok dat was wel even erg grappig. Dus ik uitgelegd dat mijn ene kant zo plat zou zijn als hij is

Gisteren zag ik hem voor het eerst sinds de operatie. Hij wilde me haast niet knuffelen. Ach ja op school, die leeftijd he. En hij keek vreemd naar me. Dus ik vroeg hem wat er aan de hand was. Zegt Nathan:” het ziet er eng uit” Ok je kon het verband zien van waar de poort zit. Ziet er toch niet zo eng uit. En daarna zegt hij:” dat ik hem in verlegenhied bracht.” Ok en hoe doe ik dat dan? Omdat ik dus niet mijn vulling in mijn bh had Lol alsof zijn klasgenootjes naar mijn borsten gaan kijken. Dus volgende keer wanneer ik een bh aan kan en de vulling erin kan stoppen dan zal ik hem ophalen en de vulling eruit halen en ophouden en zeggen:” zie ik  heb mijn vulling in.” en het dan terug stoppen

Weet je wat gek is, als ik min de spiegel kijk dan zie ik iemand anders. Ik ben er nog niet aan gewent om dat te zien. Maar gisteren na mijn afspraken ging ik met mijn vriendin even naar het winkel centrum en ja je kan zien dat ik een borst mis want ik kan nog geen bh aan, dus de lege plaats nog niet opvullen. Maar terwijl ik daar liep en het naar mijn zin had stond ik er niet bij stil dat ik een borst mis. Ik voelde me gewoon als mezelf. Ik ben nog steeds dezelfde.

Ik ben alweer een paar dagen thuis sinds mijn tweede operatie. Op zich gaat het wel goed met me. Heb pijn en ben erg moe, maar dat was te verwachten.

Woesndag had ik dus de mastectomie. Van de voorbereiding van deze operatie kan ik me meer herrinneren dan van de vorige. Het wakker worden ging ook iets beter. En oh wat voelde ik me in de avond lekker na een shot morphine.

Donderdag ochtend kreeg ik een tweede operatie. Ze hebben een poort ingezet in mijn rechter borst. Hierop kunnen ze makkelijker een infuus aansluiten wanneer ik mijn chemo krijg, zodat ze niet telkens in mijn arm hoeven te prikken. En ik heb maar 1 arm waar nog maar ingeprikt mag worden. Dus terwijl ik toch op oahu was had ik gevraagd of ze dat dus meteen konden doen. Die procedure ging onder een roesje. Werd volgeschoten met allerlei coctails en dan plaatselijke verdoving. Nog een heel gedoe omdat die poort in te zetten, maar het zal de chemo makkelijker maken.

Donderdag middag voelde ik me een stuk slechter dan woensdag. mede door de extra drugs die ik toegediend had gekregen en een andere wond die pijn deed. Dus hielden ze me voor een extra nacht. Gelukkig mocht ik wel donderdag avond mijn eigen pjama aan trekken en haalden ze de infuus naald eruit. Dat voelde een stuk beter.

Vrijdag voor ik naar huis ging kwam de dokter met het goede nieuws dat de rest van mijn borst kanker vrij was. Ik hoef dus geen bestraling. Dat zal een stk schelen met de reconstructie.

Donderdagt zag ik mezelf voor het eerst in de spiegel met alleen het verband en dat was wel even slikken hoor. Ondertussen heb ik het ook al zonder verband gezien en het zal tijd nodig hebben om er aan te wennen. Ik weet dat het voor het beste is, maar het ziet er gewoon heel vreemd uit. Emotioneel ga ik ook nog wel wat op en neer, maar ja heb ook een hoop te verwerken gekregen in de afgelopen maand.

Komende week krijg ik een cat scan en een bot scan om te kijken of ik nergens anders kanker heb. En in april begint waarschijnlijk mijn chemo.

Ok het is nu dus half 2 in de nacht. Ik zit in een hotelkamer want alle vluchten voor woensdag ochtend waren al vol, dus ik moest een dag eerder naar Oahu. Mijn operatie is minder dan 12 uur weg. En ja ik ben nerveus. Ik weet dat het voor het beste is, maar ja wanneer ik na de operatie wakker wordt heb ik geen tweeling meer maar een enig kingespecialiseerd in kanker.d om het maar even zo te zeggen.

Gisteren heb ik een speciaal hemdje opgehaald die gelukkig gedeeltelijk vergoed wordt door het ziekenfonds, waar ik mijn protese in kan doen. Dan ziet het er tenminste nog uit dat ik beide heb. Met een DD zal het wel overduidelijk te zien zijn als er 1 weg is. Ik heb echt geen idee hoe ik emotioneel zal reageren als ik wakker wordt. Tijd zal dat leren……

Maandag ben ik bij de oncologist geweest. Dat is een internist  Hij heeft van alles uitgelegd. Ik heb T2N1M0 (tumor 2-5 cm, lymfeklieren wél aangedaan, geen uitzaaiingen) Tot dus ver. Ik krijg nog een cat-scan en een bot scan om te kijken of de rest van mijn lichaam kanker vrij is.

Dan is mijn HER2/neu positief. Deze receptor is een eiwit dat voorkomt op het celmembraan, als hier teveel van is heeft deze cel een groeivoordeel. Bij de aanwezigheid van deze receptor is de prognose minder goed, omdat deze soort tumoren agressiever is. Ik zal hier voor een jaar lang een speciale chemo voor krijgen. Gelukkig zal deze chemo niet zo agresief zijn.

Dan zijn er nog 3 andere waardes die ze meten, en die waardes hebben grades 1 –3 dus het hoogste is een 3 en das niet zo goed. Eindresultaat voor mij als je alle 3 waardes optelt dat het een 9/9 is. Komt er eigenlijk op neer dat het snel groeiend en agresief is. Ben je dan ook weer klaar mee.

Ok wat betekend dit. Ik zal een zeer agresieve vorm van chemo krijgen. Dit voor 6 maanden, bovenop die andere die een jaar duurt. Met de 6 maanden chemo zal mijn imuunsysteem dus vernietigd worden en kan een lichte koorts me dus eigenlijk doden als ik niet naar het ziekenhuis zal gaan. Dit betekend dus dat ik niet te veel met mensen in contact mag komen. Zodra Nathan ook maar zich een beetje niet lekker voelt, moet hij ergens anders gaan slapen. Kort om dat wordt de zwaartse tijd. En ja ik schijt bagger als ik er aan denk. Maar ik moet erdoor heen.

Ok ik denk dat dit wel even genoeg info is. Mijn hoofd duizelt van alle info dat ik op me af gevuurd krijg.

Ik weet dat ik hier doorheen kom. Onkruid vergaat niet toch?

Gisteren belde de chirurg. Ze had de uitslag van de MRI binnen. Dat was een soort van geld verspilling. Maar ja, ik weet wel dat er geen tumoren meer zitten, maar verder kon ze niks zien. Dus ze kan niet met zekerheid zeggen hoeveel er nog zit. Want in de margens waren de kanker cellen zo microscopisch klein dat ze dus alleen onder de microscoop te zien waren. En als ze zo klein zijn, zijn ze dus ook niet te zien op een MRI. Dus de enige mogelijkheid is om me weer open te snijden.

Na de eerste operatie toen ik de uitslag kreeg dat de margens niet schoon waren had ik al het idee dat ze erg verbaasd was. En toen ik gisteren met haar aan de telefoon zat vertelde ze me dus ook dat ze veel ervaring heeft met borstkanker operaties en dat ze normaal gesproken aan het omliggende weefsel al kan zien of er kanker in zit, maar mijn weefsel zag er gewoon gezond uit. Vandaar dat ze dus zelf ook verbaasd was over de uitslag.

Dus ik vroeg haar wat zij zou doen in mijn geval en ze adviseert een mastecomie. Daar had ik me dus zelf al op voorbereid. Dat liet ze vorige keer al doorschemeren. En de rede? Als ze weer borstbesparend doen blijft er het risico dat ze niet alles weghalen. Maar ook dat na bestraling een gedeeltelijke reconstructie moeilijker is dan als ze een hele borst moeten reconstuctueren. En ja de kans is er dat als ze hem er helemaal af halen en als ze dan gaan onderzoeken dat er nog maar een beetje zat, maar ja dan heb je toch het zekere voor het onzekere. En misschien komen ze er dan achter dat het door mijn hele borst zat.

Dus zoals het er nu voor staat heb ik volgende week woensdag mijn operatie. Het in je hoofd weten dat eenmastectomie beter is en dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren zijn twee heel verschillende dingen. Vind het best moeilijk. Maar ja het is de beste keus.

Maandag heb ik een gesprek met de plastische chirurg over reconstructie. Of dat meteen in dezelfde operatie mogelijk is of beter op een later tijdstip. Wat de voor en nadelen zijn en nog veel meer vragen.

Ik heb nog een lange weg te gaan.

Lol mijn moeder heeft me op de vingers getikt, dat ik veel te lang mijn web-site niet heb geupdate Dus hier dan maar een hele lange blog met heel veel gebeurtenissen. En terwijl ik dit aan het typen ben, ben ik foto’s aan het uploaden.

Ok waar zal ik eens beginnen……. Ik ben weer een alleen staand ouder en ja ik blijf hier. Lol dat is de eerste vraag die ik elek keer krijg of ik dan hier blijf wonen. Degene die ik op hyves heb wisten dit al. Maar ja in augustus zijn Andrew en ik uit elkaar gegaan. De waaroms ga ik nu even verder niet op in, dan wordt het verhaal veels te lang.
Per 1 november hebben nathan en ik ons eigen huisje. Een heel schattige 2 kamer beneden woninkje. En we hebben het prima naar ons zin. Vanaf het moment dat ik weer op mezelf was voelde ik me stukken beter. Minder stress en niet zo gespannen meer.

Per 1 oktober ben ik bij een auto verhuur bedrijf gaan werken. Ik heb die baan via een vriendin verkregen die ik eind augustus heb leren kennen. Via haar heb ik ook mijn huisje gevonden voor een prijs die ik kan betalen. Als een non us citizen kom ik niet voor overheids hulp in aanmerking.

Per 31 oktober heb ik mijn zumba certificaat gehaald en ben meteen de week erna bij mijn vriendin Tina gaan les geven. Sinds vorige week heeft ze haar eigen studio en hebben we 7 dagen per week zumba. Helaas kan ik momenteel niet lesgeven, maar daar kom ik zo op.
Ik vind het heerlijk om voor de klas te staan. Ik kom dan helemaal tot leven. Zumba heeft zoveel voor mij gedaan. ben 27lbs afgevallen en 8 inches in mijn taille kwijt geraakt. Het heeft me meer zelfvertrouwen gegeven en zoveel meer. En nu kan ik dat dus ook voor andere mensen doen. Tot voor kort gaf ik 3 avonden per week les en wanneer ik groen ligt van de dokters krijg zal ik 5 avonden les geven.

Mijn gewichtsverlies staat stil op de 27 lbs. Ik wil nog wel wat meer, maar dat komt wel. Alles op zijn tijd.

Ok nu het wat slechtere nieuws. In december heb ik tijdens het douchen een bobbeltje in mijn borst gevonden. Ik meteen naar de dokter, maar het was een week voor mijn cycle dus het kon daar mee te maken hebben. 3 week later weer terug en het was er nog steeds. Afspraak gemaakt voor een echo. Daaruit bleek dat het dus een vaste massa was en geen kieste. daarna afspraak voor een mammografie.
12 februarie een naald punctie gehad en de dag erna al de uitslag. Ik was zo zenuwachtig voor de naald punctie en niet echt bezorgd over de uitslag. We hebben geen borst kanker in de familie en ik had dus ik dacht mijn kans om dat dan te krijgen erg klein was. Ach ja zo naief. Ik heb veel geleerd sindsdien. Ik kreeg de uitslag over de telefoon. Ik was op weg naar de top van haleakala toen de dokter belde en zei dat ze de uitslag had. Dus ik vroeg wat het was. Zegt ze dat ik naar haar spreekkamer moest komen, dat ze het niet over de telefoon kon vertellen. nou dan weet je het al. ik zei dat ik dus niet wilde omkeren en of ze het niet gewoon kon zeggen. Toen zei ze dus dat het borstkanker is. Wow dat kwam als donderslag bij heldere hemel.

Heb met de telefoon met openmond voor een paar minuten voor me uit zitten staren. Was zo geschokt. Ik weet niet eens meer of er iets door me heen ging of wat. Ik heb nog wel van de rest van mijn dag kunnen genieten. Met zo nu en dan een huil bui want het is een schok. Gelukkig had ik Nathan en mijn vriend Paul bij me en vooral Paul bleek een grote steun. het eerste dat hij zai was dat wij er wel doorheen komen. Hij had natuurlijk ook meteen kunnen omdraaien wen weg rennen.

Het is zo gek, ik was zo nerveus voor de punctie en die viel uiteindelijk mee. Dankzij medeicatie heb ik er doorheen geslapen Geloof dat de dosis net iets te hoog was. En ik maakte me geen zorgen over de uitslag en die was dus niet goed.

Nu 3,5 week later heb ik de eerste operatie al gehad. Die was 2 week geleden al. Ja ze laten er geen gras over groeien en grijpen de koe meteen bij de hoorns. Alles gaat in rap tempo hier. Ik heb een borstbesparende operatie gehad. Want op de mamografie was allen de bobbel te zien. Die hebben ze er dus uitgehaald en een cm margin er om heen. En dan eerst 1 lymphe klier, daar bleek kanker in te zitten dus tijdens dezelfde operatie nog 12 andere.

4 dagen later ofzo de uitlsag gekregen van de operatie en dat was dus niet goed. De margins waren niet schoon. dat betekend dat ik dus nog een operatie moet. Ik heb vrijdag een MRI gekregen. Ik moet daar de uitslag vandaag van krijgen. Dat zou inzicht moeten geven in hoeveel meer er zit en of ik een keus heb tussen borst besparend of alles eraf. Ik ga denk ik hoe dan ook voor alles eraf. Gewoon voor de zekerheid.

Maandag zal ik een consultatie hebben met de plastiche chirurg om de mogelijkheden voor reconstructie te bespreken. En de oncologist over de behandelingen die erna komen.

Nee ik voel me niet ziek. En ja ik zal de kanker verslaan, maar ik heb een lange weg te gaan.

ps de links naar de foto pagina’s 2009 en 2010

het is tijd voor een before and after picture. in de eerste 6 maanden hier ben ik aardig wat aangekomen en daarna was ik dus blijkbaar nog wat meer blijven groeien. Ik wilde het alleen niet zien Struisvogel politiek. Op een gegeven moment ging ik het natuurlijk wel zien en miste toen nog de motivatie om af te vallen. Wel een blauwe maandag geprobeerd, maar ja. Voor dat ik hier kwam at ik toch wel wat gezonder en ik sportte. Toen ik hier kwam deed ik niks meer aan sport en ging local style eten. Das niet gezond En het helpt niet echt als je man dus vertikt om groentes te eten he.

Begin maart geloof ik dat het was. FF opzoeken. Sorry half maart ben ik met mijn schoonmoeder naar Jenny Craig gegaan. Daar info gekregen over wat het inhoud en ben gewogen. Ok tot mijn schrik was ik dus meer aangekomen in 2 jaar dan ik durfde toe te geven aan mezelf.  We hebben ons toen ingeschreven voor het programma en zijn met goede moed begonnen.

Zo zag ik er dus uit toen ik begon bijna 4 maand geleden. Als ik in de spiegel keek zag ik er toch niet zo dik en slecht uit. Als ik nu naar deze foto kijk denk ik, wow was het zo erg? Toen ik begon was ik 165.8 lbs das 75.21. volgens mij was ik toen ik zwanger was nog niet eens zo zwaar. Dus ja hoogste tijd om wat te gaan doen eraan.

2 week voor ik aan jenny begon was ik al aan de zumba gegaan. Dus ik was al begonnen met sporten. Ondertussen zumba ik ehhh 6 keer per week en doe 1 keer yoga en 2 keer gewichtstraining. Ik ben een zumbaholic.

O ja Jenny Craig is een programma waar je maaltijden van hun krijgt. Je krijgt als je begint een uitgebreide vragenlijst om te zien waar je zwakheden zijn. Ik ben een emotionele eter. had ik ze zo ook wel kunnen vertellen Met hun maaltijden leer je wat normale porties zijn. Ik at dus te veel. De eerste dagen had ik honger maar dat was snel weg. er zijn ook genoeg dingen die je onbeperkt kan eten.

Je gaat elke week naar een consultatie met je consulent en je bespreekt je week, wat was moeilijk wat ging goed. Je bespreekt je komende week. Wat is je motivatie. waar denk je moeite mee te krijgen. En je krijgt geweldig advies. In het begin bellen ze je ook tijdens de week. gewoon om even te horen hoe het gaat en of je vragen hebt.

Nadat je je halfway goal hebt gehaald gaan ze je leren je eigen maaltijden in te voegen. Je begint met 1 dag of een halve. Ligt aan wat jij denkt dat je kunt. Ze laten je zien wat je moet eten. Hoeveel uit elke voedsel groep en tegen die tijd weet je al ongeveer wat een normaal portie is.

Mijn half way goal heb ik dus op 1 juni gehaald en toen is er weer een foto gemaakt

Dit ben ik 147.8 pounds das 67.04 kg. dus 8 kilo lichter. Ik pas bijna weer in de kleding die ik hier mee naartoe heb genomen. Dat dus ook mijn uiteindelijke doel. 60 kilo.